chasing.pink · Günlük · Tek fırtına

Koptuğu Gece

Skaftafell·İzlanda·27.02.2014—72 dakika, sırasıyla

Kaydır

Skaftafell, İzlanda — 27 Şubat 2014. Hepsinin başladığı gibi başladı: buzulun üstünde alçak, solgun gri bir kemer; bir fotoğraf makinesi onu çoktan yeşile çevirmemiş olsa kaçıracağın türden. Bir saat boyunca öylece durdu. Sonra, 23:24’te, koptu.

Bundan sonrası tek bir fırtına, gerçekleştiği sırayla — uzun sessizlik, üç şiddetli dakika, yavaş bırakış — tek bir donmuş vadinin üstünde, neredeyse kimse izlemeden. Aurora fotoğrafları bir geceyi genellikle tek bir “en iyi” kareye indirger. Bu, sırasında bırakılmış gece.

Evre I · Büyüme

Sessiz bir kemer, bir saat.

22:40 · ufukta bir bantdepolanan enerji

◆ Skaftafell’i atlasta gör →

Karlı bir sırtın üstünde yeşil perdeler ve uzun pembe sütunlar — 0122:40 — çıplak göze solgun gri bir bant. Sensör bunu görüyor.

İlk saat boyunca olay diyebileceğin hiçbir şey yok — göze, buzulun üstünde derece derece parlayan solgun bir kemer. Kamera aynı fikirde değil. Deklanşörü yeterince uzun açık tut, gri yeşile döner; gözün hiç erişemediği bir pembe, sırtın üstünde sütunlar hâlinde dikilir. Bu, büyüme evresi: Dünya’nın arkasındaki manyetosferin gerilmesi, enerji depolaması, tuttuğu şeyin boyutuna dair hiçbir işaret vermemesi.

Böyle gecelerde sakinliğe güvenmemeyi öğrenirsin. Fazla sessiz bir kemer, çoğu zaman tüm gökyüzünün bir anda vermeden önceki nefes alışıdır.

Fazla sessiz bir kemer, çoğu zaman tüm göğün bir anda vermeden önceki nefesidir.

Son sakin dakikalar aslında sakin değil. Bant ufku bırakmış, artık kendi üstüne katlanıyor, ışınlar atıyor — ve üst kenarında, yükseklerde, ilk kızıl leke. Fark edildi, henüz anlaşılmadı.

23:22. İki dakika kaldı, ama bunu henüz kimse bilmiyor.

Yıldızlı gökte katlanmış yeşil perdeler, üst kenarda bir kızıl leke — 0223:22 — gökyüzü boğazını temizliyor.

Evre II · Başlangıç

Sonra bırakır.

23:24 · kopuştepede bir taç

Bir tacın kızıl çekirdeğinden akan camgöbeği ve yeşil ışınlar — 0323:24 — kopuyor. Bir dakika içinde bir taç — çekirdeği şimdiden kızıl.

Sonra bırakır. Bu, başlangıç — gerilmiş manyetik alanın Dünya’ya doğru geri kırılıp depoladığı enerjiyi bir anda üst atmosfere boşaltması. Tek bant ışınlara ayrılır, ışınlar kıpırdamaya başlar ve bir dakika içinde tüm şey ufuktan kalkıp tam tepeye savrulur, bir taca katlanır — perdelerin önündeki bir duvar olmaktan çıkıp üstündeki bir tavana dönüştüğü, gökyüzündeki tek bir noktadan aşağı döküldüğü an. Döküldüğü nokta kızıl. Bunun ne anlama geldiğini soracak vakit henüz kimsede yok.

Bir başlangıcın sürdüğü iki üç dakika boyunca bakılacak çok fazla şey vardır. Olması gerekenden hızlı, makul görünenden parlak kıpırdar ve duyabileceğin türden bir sessizlik yaratır — anlatmayı bırakıp yalnızca izleyen bir insanın o kendine özgü sessizliği.

Perdelerin önündeki duvar olmaktan çıkıp üstündeki tavana dönüştüğü an.

Tepedeki bir noktadan kızıl ve yeşil dökülen bir taç, sol altta bir anten direği — 0423:26 — duvar değil, tavan. Tek öbür tanık: bir anten direği.

Parlak bir düğüme dönen ışınlar — 0523:27 — ışınlar bir düğüme sarılıyor.

Sonra yeşil, hikâyenin tamamı olmaktan çıkıyor. Vadinin yükseklerinde — önce silik, sonra hiç de silik değil — kızıl inmeye başlıyor.

Parlak yeşil bir kavisin üstünde göğün üst yarısını dolduran kızıl bantlar — 0623:30 — kızıl, aşağı iniyor.

Evre III · Kızıl

Yeşil taban, kızıl tavan.

23:31 · 250 km yukarıdasayı büyüktü

Sarı bir dikiş ve yeşil bir tabanın üstünde kızıl gökyüzü, altta karanlık bir yamaç, sağ üstte Ülker — 0723:31 — göğün tepesi kızıl yanıyor; sağ üstte, Ülker.

Baştan beri geliyordu — 23:22’de perdelerin üstünde bir leke, iki dakika sonra tacın çekirdeği. 23:31’de göğün tepesi artık onun. Yeşil yaygın renktir — yüz kilometrede oksijen. Kızıl da oksijendir ama iki yüz elli kilometre yukarıda; öyle soluk ve öyle yüksek ki yalnızca bir fırtına o kadar uzağa ulaştığında görünür. Gökyüzünün sana sayının büyük olduğunu söyleme biçimidir. Birkaç dakikalığına vadinin yeşil bir tabanı ve kızıl bir tavanı var.

Gökyüzünün sana sayının büyük olduğunu söyleme biçimidir.

Evre IV · Toparlanma

Gökyüzü vadiyi geri verir.

23:52 · renk çekiliyoryine gözün dünyası

Toparlanma dramatik değildir ve hep fazla erkendir. Taç gevşer, ışınlar yeniden banda döner, bant ufka doğru geri çöker ve renk, gökyüzü herhangi bir soğuk gecenin mavi-grisine dönene dek çekilir.

23:52’de dağ geri gelmiş — yine gözün dünyası, kameranın değil — ve sıradan, soğuk, karanlık bir vadide durmuş, büyüklüğünü hayal edip etmediğini merak ediyorsun. Etmedin. Kamera onu, sırasıyla, tam olduğu gibi kaydetti.

Solmuş mavi bir gökte yükseklerde soluk camgöbeği bir yelpaze, küçük koyu bulutlar, altta karlı bir sırt — 0823:52 — son ışık, maviye çekilmiş.

Uzun bir sessizlik, ani bir şiddet,
ve çoğu gece hiç gelmeyen bir kızıl.

Her güçlü aurora bu saatin bir versiyonudur: uzun bir sessizlik, ani bir şiddet, yavaş bir bırakış ve çoğu gece hiç gelmeyen bir kızıl. Onu olduramaz, aceleye getiremezsin. Yapabileceğin tek şey, buzulun üstündeki solgun gri bir kemerin sana tuttuğu şeyi göstermeye karar verdiği o tek gecede, kamera kuzeye dönük, soğukta durmaktır.

Gece, sırasıyla

Fotoğraf galerisi

9 kare · 72 dakika
açmak için bir kareye dokun

Koptuğu Gece · Metin ve fotoğraflar · Yiğit Yüksel · Skaftafell, 27 Şub 2014

Bu öyküyü paylaş

WhatsApp X Facebook