Bütün yolculuğu gökyüzünü bir kareye sığdırmaya çalışarak geçirirsin. Sonra bir gece kamerayı çevirirsin ve fotoğraflanmaya değer tek şey, altında duran bir insanın ne kadar küçük göründüğüdür.
Bu bir yer değil. Farklı kıyılarda, farklı yıllarda, karelerin aynı köşesinde tekrar tekrar beliren bir duygu: bir insan, park etmiş bir araba, ışıklı bir pencere — küçük, sıcak, insana dair bir şey ve üstünde devasa ve tümüyle kayıtsız bir şey yapan bir gökyüzü.
Bir · Figür
Baş sonuna kadar geriye.
ölçek için bir insanyakışan tek poz
01Yakışan tek hareket.
İki hareket vardır ve herkes ikisini aynı sırayla yapar. Önce kollar havaya fırlar — iki yana açık, elde olmadan, yarı işaret yarı teslimiyet. Sonra kollar iner, baş sonuna kadar geriye gider ve susarsın. İlki, izleyen biri olabilir diyedir. İkincisi, baktığı şey gözlere bir anda sığmayacak kadar büyük olduğunda bedenin yaptığı şeydir.
Karenin altına bir insan koy, gökyüzü ekran koruyucu olmaktan çıkar. Birdenbire ölçek belirir — ışığın yanında devasa olabileceği tek koyu bir biçim.
Baktığı şey gözlere sığmayacak kadar büyük olduğunda bedenin yaptığı şey.
Buzun üstünde tek başına, bir figür ve koca bir gök. İnsanın sayfanın altındaki bir virgül büyüklüğünde olduğunu fark edene dek hiçbir ölçek duygusu yok.
O virgül, meselenin ta kendisi.
02Bir insan, bir virgül büyüklüğünde.
İki · Sığınak
Sonra herkes içeri girer.
kulübeler · misafirhaneler · ışıklı pencerelerküçük, sıcak, insana dair
03Bir ev, içeriden aydınlık. Dışarıda kimse yok.
Kimse aurorayı istediği kadar uzun izlemez. Kararların içine işleyen türden bir soğuk vardır ve sonunda herkes geldiği küçük sıcak kutuya çekilir — radyatörü tıkırdayan bir misafirhane odası, tek penceresi yanan kiralık bir rorbu, kaloriferi çalışan bir tur otobüsü. Gökyüzü seyircisiz devam eder.
O küçük insan ışıkları, bu resimlerin herhangi birindeki en dürüst şeydir. Geniş çekimlerin dışarıda bıraktığı gerçeği itiraf ederler: çoğunlukla, gezegendeki en büyük gösteriyi birkaç dakika izler, üşür ve içeri gireriz.
04Tek ışıklı pencere, yüz kilometrelik gök.
05Bir otobüs dolusu yabancı, karanlığın içinde bir yerde.
Ve yine de geliyorlar. Misafirhanenin önündeki beyaz otobüs bunun kanıtı: karanlığın içinde bir yerde, bu ihtimal için okyanus aşmış bir otobüs dolusu yabancı, çakıl bir otoparkta başlarını geriye atmış duruyor. Yarın gece başka bir otobüs, başka bir kafile olacak — gökyüzü aynı.
Gökyüzünün seyirciye ihtiyacı yok. Seyirci yine de geliyor.
Üç · Ölçek
Tam olarak ne kadar küçük.
yanlış sebeple alçakgönüllü kılanbakmaktan başka iş yok
06Gözlere bir anda sığmayacak kadar büyük.
İnsanların uzandığı sözcük “insanı alçakgönüllü kılan”dır ve yanlış sebeple doğru sözcüktür. Gökyüzünün seni önemsiz hissettirmesi değil mesele. Birkaç dakikalığına önemsiz olmanın bir sorun gibi hissettirmeyi bırakmasıdır — soğuyan bir kayanın üstünde küçük, sıcak bir şeysin, yüz kilometre yukarıda havaya çarpan yüklü parçacıkları izliyorsun ve bakmaktan başka yapman gereken hiçbir şey yok.
Saklamaya değer resim budur. Gökyüzü tek başına değil — gökyüzü ve altında bir insan büyüklüğünde bir şey, kıpırdamadan duran.
Soğuyan bir kayanın üstünde küçük, sıcak bir şey, izliyor.
Gökyüzü her yerde aynı. Yalnızca biz boyut değiştiririz.
Herhangi bir aurora fotoğrafı dizisine geri dön; iyi olanlarda neredeyse her zaman bir insan vardır, ya da bir izi — park etmiş bir otobüs, bir eldeki ışık, yanan bir pencere. Gökyüzü her yerde aynı. Kareden kareye değişen şey, altında ne kadar küçük görünmeye razı olduğumuzdur.
Tüm kareler
Fotoğraf galerisi
12 kare · yolculuklardan açmak için bir kareye dokun
Altında · Metin ve fotoğraflar · Yiğit Yüksel · Norveç · İzlanda · İsveç
