Güneş'in oynadığı oyunlar.

Kuzey Işıkları'nın hikâyesi Dünya'da değil, 150 milyon kilometre ötede — Güneş'in öfke nöbetlerinde başlar.

Güneş'ten yayılan yüklü parçacıklar uzay boşluğunda düz bir çizgide yol almaz; Güneş'in manyetik alanı yüzünden eğimli bir rota izlerler. Dünya'nın da kendine ait bir manyetik alanı olduğundan, bu parçacıklar kutuplardan yakalanarak âdeta hapsedilir. Atmosferimiz muazzam bir kalkan görevi görür ve en şiddetli Güneş patlamalarında bile yaşamı korur.

Işık nasıl doğar.

Üst atmosferdeki hidrojen, oksijen ve nitrojen; rüzgârla gelen radyasyonla iyonlaşır ve serbest elektronlarla etkileşime girer. Bu elektronların enerji düzeyi düştüğünde, çeşitli dalga boylarında ışık yayılır — çoğunlukla yeşil, bazen kırmızı ve mavi, çok nadiren pembe.

Güneş'in öfkesi: CME.

En kuvvetli auroraları, Güneş yüzeyindeki kütlesel püskürmeler — Coronal Mass Ejections — yaratır. Bu patlamalar jeomanyetik fırtınalara yol açar; aurora artık yalnızca kutuplardan değil, Ekvator'a çok daha yakın enlemlerden de görülebilir hâle gelir.

Lekeler ve düğümler.

Güneş lekeleri, çevresine göre yaklaşık 2000 derece daha soğuk olan alanlardır; bu sıcaklık farkı onları belirgin karanlık bölgeler olarak gösterir. Manyetik alandaki çarpıklıklarda oluşurlar. Güneş'in ekvatoru kutuplarından daha hızlı döndüğü için, içinde muazzam plazma barındıran manyetik düğümler doğar; bu kabarcıklar eninde sonunda patlar ve yüklü gazları uzaya püskürterek rüzgârı güçlendirir.

Güneş, mercek altında.

Bugün Güneş'i 7 gün 24 saat izleyen uydular sayesinde üç günlük bir uzay hava durumu tahmini yapmak mümkün. Patlamalar, şiddetleri, anlık rüzgâr hızı ve taşınan parçacık miktarı ölçülebiliyor — böylece auroranın nerede ve hangi şiddette oluşacağını önceden kestirebiliyoruz. Güneş durgunken rüzgâr sakindir ve kutup enlemlerinde ortalama bir aktivite görülür; bir parlama veya kütlesel patlama olduğunda ise tahminler anında değişir.